Kontynuuj W tej witrynie stosujemy pliki cookies. Standardowe ustawienia przeglądarki internetowej zezwalają na zapisywanie ich na urządzeniu końcowym Użytkownika. Kontynuowanie przeglądania serwisu bez zmiany ustawień traktujemy jako zgodę na użycie plików cookies. Więcej w "Polityce Cookies".


» HISTORIA UNII EUROPEJSKIEJ

Początki zjednoczenia narodów sięgają już starożytności i średniowiecza. Już wtedy w wypowiedziach znanych myślicieli można było odnaleźć przesłanki nawiązujące do likwidacji granic, czy też integracji międzynarodowej. Jednak to okres po II wojnie światowej można uznać za wyraźny początek zjednoczenia Europy. Silne dążenie do odbudowy Europy po II wojnie światowej i chęć zapobiegania krwawym wydarzeniom w przyszłości przyczynia się do utworzenia w 1952 r. Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali (EWWiS), powołanej na podstawie traktatu paryskiego. Sześć państw (Belgia, Holandia, Francja, Luksemburg, Niemcy i Włochy) jednoczy się gospodarczo i politycznie, by zapewnić tym samym długotrwały pokój i jedność, zapobiegając wojnie gospodarczej. 9 maja 1950 r. plan ten zostaje upowszechniony przez francuskiego ministra spraw zagranicznych Roberta Schumana. Deklaracja Schumana uważana jest za początek dzisiejszej UE, a dzień 9 maja staje się Dniem Europy.

Obok EWWiS na mocy traktatów rzymskich z 25 marca 1957 roku utworzona zostaje Europejska Wspólnota Gospodarcza (EWG) oraz Europejska Wspólnota Energii Atomowej (Euratom). Od 1958 roku trzy Wspólnoty Europejskie mają wspólne organy takie, jak Zgromadzenie Parlamentarne i Trybunał Sprawiedliwości. Pełne połączenie instytucjonalne następuje jednak po wejściu w życie traktatu fuzyjnego, co ma miejsce w 1967 roku.
 
W 1973 roku następuje rozszerzenie UE o trzy nowe państwa: Wielką Brytanię, Danię i Irlandię. W wyniku sprzeciwu obywateli, do Wspólnoty nie przyłącza się Norwegia. W 1981 roku Grecja staje się członkiem UE, a pięć lat później Hiszpania i Portugalia.
 
1986 rok, to także rok podpisania Jednolitego Aktu Europejskiego, który przyczynia się do utworzenia Jednolitego Rynku, co umożliwia swobodny przepływ towarów, usług, osób i kapitału. W 1985 roku Grenlandia, autonomiczna część Dani, podejmuje decyzje o opuszczeniu wspólnoty. Jest to jedyny taki przypadek w historii UE.
 
Lata dziewięćdziesiąte, obok upadku komunizmu i zbliżenia krajów europejskich, to lata podpisania dwóch istotnych  dla UE, tworzących jej podwaliny, traktatów. Pierwszy, Traktat z Maastricht, który wchodzi w życie w 1993r., tworzy nową strukturę UE opierającą się na trzech filarach o charakterze politycznym i gospodarczym oraz zmienia nazwę Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej na Wspólnotę Europejską. Drugi – Traktat Amsterdamski z 1999 r. wprowadza zmiany do Traktatów WE i UE oraz zmienia ich numeracje.
 
1995 rok wiąże się z kolejnym rozszerzeniem już Unii Europejskiej o trzech członków: Austrię, Szwecję i Finlandię, Norwegia ponownie odmawia przystąpienia do UE. Największe jednak rozszerzenie UE w historii ma miejsce 1 maja 2004 roku po podpisaniu traktatu akcesyjnego w Atenach. Do Wspólnoty przystępuje 10 krajów: Estonia, Łotwa, Litwa, Polska, Czechy, Słowacja, Węgry, Słowenia, Malta oraz Cypr. Rozszerzenie to uznaje się za kres podziałów politycznych, utworzenie wspólnego rynku bez barier celnych. Wspólnotę, gdzie panują jednakowe normy prawne, techniczne i prowadzona jest wspólna polityka rolna.
 
Ostatnie, jak do tej pory rozszerzenie Unii Europejskiej ma miejsce 1 stycznia 2007 roku. Po podpisaniu traktatu akcesyjnego 25 kwietnia 2005 roku w Luksemburgu nowymi członkami Unii Europejskiej staje się Bułgaria oraz Rumunia.
 
Ważnym momentem w dziejach UE staje się 29 października 2004 roku, kiedy to w Rzymie przedstawiciele 25 krajów UE podpisują Konstytucję Europejską. Po odrzuceniu Konstytucji w referendach w Holandii i Francji przyszłość Traktatu ustanawiającego Konstytucję dla Europy nie jest jednak do końca pewna, pomimo ratyfikacji przez parlamenty 13 krajów.
 
Traktat ustanawiający Konstytucję ma z założenia dać obywatelom gwarancję poszanowania określonych wartości, wolności, równości, demokracji. Ponadto, ma zapewnić swobodne przemieszczanie się i przebywanie na terenie Unii Europejskiej, swobodny przepływ towarów, usług i kapitału oraz zapewnić bezpieczeństwo, spokój i dobrobyt wszystkim Europejczykom, którzy od tej chwili mogą stać się obywatelami europejskimi, gdzie każdy obywatel państwa członkowskiego jest obywatelem Unii.